Leo Fijen is directeur/uitgever van Adveniat en presentator van de geloofsgesprekken van de KRO op de zondagochtend.

In de achterliggende weken herstelde ik van een operatie voor een nieuwe heup en had ik alle tijd om het nieuws te volgen. Dat stond in het teken van de coronacrisis die steeds erger werd en heel ons land verlamde, angstig maakte en ook in rouw dompelde.

We dachten dat we als welvarend land alles op orde hadden, maar we schrokken ervan hoe een virus alle regie overnam. Met één klap werd duidelijk dat het leven niet maakbaar was en dat ons ego verschrompelde tot een kleine en kwetsbare mens die niet wist waar hij of zij het zoeken moest. In één vlaag van ellende werd ons ook te kennen gegeven dat we sterfelijk zijn en niets over ons begin en einde te zeggen hebben. En telkens vroeg ik me af wie ons het gevoel zou geven dat we toch niet aan ons lot worden overgelaten. Het crisisteam van het kabinet zwalkte, de virologen en medici hadden het te druk met de slachtoffers om woorden van troost te spreken, de media holden van het ene naar het andere cijfer. En steeds vaker dacht ik: dit is het moment voor de kerken om te laten zien wat hun toegevoegde waarde is, juist voor allen die nooit meer naar een viering gaan.

Het gaat altijd om de ander, in zelfgave, ook nu, met gevaar voor eigen leven

Deel het leven van Jezus

Dit is het tijdsgewricht om de weg van Jezus voor te leven: het gaat altijd om de ander, in zelfgave, ook nu, met gevaar voor eigen leven. Het gaat er ook om in die ander Christus te ontmoeten en met de Heer gemeenschap te stichten. Juist nu wij elkaar niet meer de hand mogen schudden en thuis moeten blijven, kunnen we in Jezus verbonden zijn: elkaar niet zien, toch verbonden zijn, om elkaar geven en het goede doen voor elkaar. Als iets duidelijk is geworden uit deze crisis, dan is het wel dat christenen van verschillende kerken dit hebben voorgeleefd en ook gedeeld. In die zin zat de meerwaarde van parochies en geloofsgemeenschappen niet ver af van de boodschap van boeken als Rebuilt: richt je op de mensen buiten de kerken, deel het leven van Jezus, sticht gemeenschap, spreek inspirerende woorden, laat muziek klinken die vraagt aan God of Hij zich over ons wil ontfermen. Die andere benadering van muziek, van preken, van gastvrijheid en barmhartigheid en van leiderschap in communicatie heb ik op zo veel plekken gezien.

Geliefde kinderen van God in tijden van angst

Kerken waren dicht en deelden die muziek, preken en gastvrijheid met iedereen. Dat kon digitaal gebeuren, met dank aan nieuwe leiders die weten wat communicatie is. Dat is juist in zo’n periode van wezenlijk belang: leiderschap in communicatie, in troost en in hoop door alle angst heen. En zo deed de kerk wat er ook gebeurde rond de Bijlmer, Enschede en Volendam: om naast mensen te gaan staan en het lijden van Christus te delen met het lijden van zo velen. Maar dat was niet het laatste teken van leven. Want in de Goede Week naar Pasen wordt duidelijk dat de dood niet het laatste woord heeft en dat er leven is door alles heen bij God. Die troost wordt dezer dagen ook digitaal gedeeld. Als ergens de nieuwe missionaire Kerk zichtbaar werd, dan is het in de weken naar Pasen toe. Geen mens wordt aan zijn lot overgelaten, we zijn en blijven geliefde kinderen van God, ook in deze tijden van angst.

Rebuilt. Samen bouwen aan een vitale parochiegemeenschap | Michael White en Tom Corcoran | ISBN 9789491991738 | www.betsaida.org | € 17,95